شناسه پست: 4419
بازدید: 1117

همانطور که می‌دانید بسیاری از صنایع و اصناف برای سازماندهی ارتباطات داخلی، از دایره لغات و اصطلاحات از پیش تعیین شده و مشخصی استفاده می‌کنند که فعالین آن صنف را در برداشت‌های واحد و یکسان از موضوعات کاری یاری می‌کند. بیمه نیز از این امر مستثنا نیست و برای ایجاد یک زبان مشترک در میان کارکنان، نمایندگان و عموم دست‌اندرکاران صنعت خود، از واژگان و اصطلاحات معینی بهره می‌برد. در این مقاله با برخی از مهم‌ترین و پرکاربردترین اصطلاحاتی که به صورت مستمر در تمامی قراردادهای بیمه‌ای به چشم می‌خورد آشنا خواهیم شد.

– بیمه‌گـر
سـازمان و یا شرکتی می‌باشد که در ازای دریافت وجه معینی از سوی طرف مقابل قرارداد، مسئولیت جبران مالی خسارات و زیان‌های احتمالی وی را (در صورت بروز خطرات مشروحه در متن قرارداد) تا سقف مشخصی به عهده می‌گیرد.
– بیمه‌گـزار
شخصیتی حقیقی یا حقوقی است که با پرداخت مبلغ مشخصی به عنوان حق بیمه، بخشی از دارایی‌های خود و یا دیگری را به ترتیبی که در قرارداد شرح داده شده، نزد شرکت بیمه‌گر تحت پوشش قرار می‌دهد.
– بیمه‌شده
بیمه‌شده یا مورد بیمه به شخـص یا شـیء مشخصی اطلاق می‌گردد که کلیه تعهدات قرارداد برای پوشش آن در جریان است. به بیان دیگر سازمان بیمه‌گر متعهد است که در طول مدت برقراری بیمه‌نامه در صـورت بروز حادثه برای شخص بیمه‌شده و یا شـیء مورد بیمه، مطابق تعهدات مشروحه در متن قرارداد جبران خسارت نماید.
– بیمه‌نامـه
سندی کتبی و رسمی است که هر یک از طرفین (بیمه‌گر و بیمه‌گزار) با امضای آن، تاییدیه و موافقت خود را نسبت به شرح تعهدات و پوشش‌های قابل ارائه از سوی سازمان بیمه‌گر در صورت وقوع خطر یا خطرات ذکر شده در متن قرارداد، با پرداخت حق بیمه مشخص اعلام می‌نمایند.
– حق‌بیمـه
وجـه معینی است که بیمـه‌گزار به حسـاب شرکت بیمـه‌گر پرداخت می‌کند تا در صورت وقــوع احتمـالی هریک از خطرات ذکـر شده در قـرارداد، بیمه‌گر را نسبت به پرداخت غرامت و جبران خسارت‌های آن خطر متعهد نماید. یادآور می‌شود که میزان مبلغ حق بیمه توسط شرکت بیمه‌گر و با توجه به احتمال وقوع هر ریسک تعیین گردیده و به شخص یا سازمان بیمه‌گزار اعلام می‌گردد.
– موضوع بیمه
موضوع بیمه در واقع همان ریسک یا خطری می‌باشد که در صورت وقوع آن، شرکت بیمه‌گر موظف است تعهدات خود را در قبال بیمه‌گزار اجرایی کند.

غـرامت
مبلغی مشخص و از پیش تعیین شده است که در شرح برخی از قراردادهای بیمه به آن اشاره شده تا در صورت وقوع خطر بیمه و متضرر شدن بیمه‌گزار، از سوی شرکت بیمه‌گر به وی پرداخت گردد. تفاوت اصلی بین پرداخت غرامت و جبران خسارت را می‌‌توان در ماهیت این لغات دانست که براساس آن، پروسه جبران خسارت از طرف بیمه‌گر با توجه به بررسی میزان زیان مالی وارد شده به بیمه‌گزار در اثر بروز حادثه انجام می‌گیرد ولی در موضوع پرداخت غرامت، مبلغ تعهد شده توسط بیمه‌گر در متن قرارداد بدون درنظر گرفتن میزان زیان وارده (با رعایت اصل غرامت در بیمه‌های اموال و مسئولیت) به حساب بیمه‌گزار و یا ذینفعان وی واریز می‌گردد.
– فرانشیـز
درصدی از مبلغ خسارت است که بیمه‌گر نسبت به بازپرداخت آن به بیمه‌گزار تعهدی ندارد. در واقع فرانشیز به سهم بیمه‌گزار برای جبران خسارت‌های مالی حادث شده از موضوع بیمه اطلاق می‌شود. بدیهی است میزان قطعی فرانشیز با توافق نهایی طرفین‌، پیش از انعقاد قرارداد مشخص شده و در متن بیمه‌نامه قید خواهد شد.
– ذیـنفع
واژه ذینفع در فرهنگ بیمه بیانگر شخصیتی حقیقی و یا حقوقی است که پرداخت غرامت و جبران خسارت‌های احتمالی یک قرارداد از سوی سازمان بیمه‌گر به حساب وی انجام می‌گیرد. لیکن به صورت کلی در اغلب قراردادهای بیمه، شخص بیمه‌گزار نقش ذینفع را نیز دارا می‌باشد ولی در بسیاری از موارد (مثلاً وراث بیمه‌نامه‌های عمر ) شخص بیمه‌گزار، منافع قرارداد به فرد یا افراد دیگری به عنوان ذینفع بیمه‌نامه انتقال می‌دهد.

امیرحسین کاظم – کارشناس بیمه‌های بازرگانی