شناسه پست: 4270
بازدید: 458

 

شاید می‌توان گفت که خطرات در جوامع بشری، سرگذشتی به درازای تاریخ دارند و انسان‌ها در طول ادوار مختلف همواره برای رهایی از تبعات آن و تامین امنیت خود در تلاش بوده‌اند ولی باور عمومی بر این است که بیـمه به معنای واقعی کلمه، قرن‌ها قبل از میلاد مسیح برای پشتیبانی از سرمایه بازرگانان سرزمین فینیقیه و بار کشتی‌ های تجاری آنان در مقابل حوادثی نظیر طوفان‌ و حمله دزدان دریایی شکل گرفت. همچنین اولین قرارداد بیمه به شکل امروزی، پیمان‌نامه ای بود که در قرن هفدهم میلادی مابین جمعی از تاجران و کشتی‌داران انگلیسی در کافه‌ای به نام لویدز امضا شد.

 اما سال‌ها بعد و پس از فاجعه آتش سوزی مهیب لندن در سال ۱۶۶۷ که بخش زیادی از این شهر را به ویرانی کشید، اقدامات دولتی برای پایه‌گذاری صنعت بیمه شکل جدی‌تری به خود گرفت. رفته رفته قوانین و مقرراتی برای این موضوع طراحی گردید و بیمه‌های آتش‌سوزی به عنـوان اولین رشته بیمه‌ای در کشـورهای انگلستان و امریکا پذیرفته شدند. بعدها در سال ۱۹۱۱ قانون بیمه ملی بریتانیا به تصویب رسید و پس از جنگ جهانی دوم، برنامه جامع بیمه‌های اجتماعی در آلمان نیز اجرا شد. از اواخر دوره پادشاهی قاجار، شرکت‌های بیمه خارجی فعالیت خود را در ایران آغاز نمـودند تا اینکه در سال ۱۳۱۴ هجـری شمسـی، دو سرمایه‌دار ایرانی به نام‌های الکساندر آقایان و علی‌اکبر داور با تاسیس شرکت بیمه ایران، نقطه عطفی را برای فعالیت این صنعت در کشورمان رقم زدند. پس از تصویب قانون بیمه در سال ۱۳۱۶ توسط مجلس شورای ملی و به تبع آن اعلام محدودیت بیمه‌گران خارجی در دولت دکتر مصدق، چندین شرکت بیمه داخلی تا اواخر دهه ۴۰ تاسیس و فعالیت خود را شروع کردند که از مهمترین آن‌ها می‌توان به شرکت‌های بیمه آسیا، دانا و البـرز اشاره کرد. با پررنگ‌تر شدن نقش این شرکت‌ها نسبـت به رقبای خارجی در سـال‌های بعد از انقلاب ۵۷ صنعت بیمه کشور از شکل انحصاری خود خارج گردید. شرکت‌های جدیدی پا به عرصه ظهور گذاشتند و بازار بیمـه داخلی به گستردگی امروز رسید.

امیرحسین کاظم
کارشناس بیمه‌‌های اشخاص